آن طرف تر از خودم.."
نشسته ام..
روي پله تنهايي"
زل زده به تاريکي پنجره"
چه کسي بيرون است؟
هيچ کس!
نه کلاغي نه "بوف کور"ي
من از اين پنجره هاي لعنتي دلگيرم
روي پله تنهايي"در انتظارچه کسي خشکم زده؟

آیا نامه های مرا می خوانی؟برای تو می نویسم..برای تو که معنای باران رآ از ناودانها نمی پرسی و هیچ گاه باکوهها قهر نمی کنی..برای تو که پنجره رآ به خاطر دیدن خورشید دوست داری و بهیاس به خاطر اینکه بوی یار رآ دارند احترام می گذاریدر تنهائی سرشار از حضور صمیمانه تو اینک من اعتراف میکنمدر این اتاق ساکت تاریک؛هر گاه من نگاه تو رآ شعر می کنماگر کلمات همراه من نباشند دلم می پوسد.اگر فرص

رفتي
بي نگاهي حتي
بي خدا حافظي
ديدي خيلي نامردي!
اما اي هميشه هميشگي ، جايت خاليست.
اينجا
کنار من!
آغوش من تو رآ ميخواهد
حتي سايه ات
حتي در خيال
هر جا که هستي ، تنها و جفت ، خوش باشي و شاداب!
اما بدان
من
تو رآ
نبخشيدم
هرگز و هيچوقت..